Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Be Entertained. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Be Entertained. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020

Όνειρο Θερινής Νυκτός



 Η απάντηση στην ερώτηση "πού βρίσκεται η Χονολουλού;" είναι σχετική. Και αυτό συμβαίνει επειδή στα τέλη του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα φτιάχτηκε ένα κτίριο σ' ένα παραθαλλάσιο οικόπεδο της Αγίας Τριάδας, μιά καλοκαιρινή ανάσα δρόμο απο την Θεσσαλονίκη.

                Ο μάστρο-Κάλλιας άρχισε να βάζει τα τούβλα το 'να πάνω στ' άλλο σχηματίζοντας ένα μεγάλο τετράγωνο πέριξ του άξονά του, κι όταν πιά είχε φτιάξει σε ένα ικανοποιητικό για εκείνον ύψος εμφανίστηκε ο αψηλός Μικρασιάτης εργοδότης του, καθόλου ικανοποιημένος απο το γεγονός οτι δεν είχε αφήσει πουθενά ανοίγματα για πόρτες και παράθυρα. "Μπρέ κιαρατά Κάλλια. Κι απο που θα μπαίνουμε μπρέ;"

                Κάπως έτσι φκιάχτηκε λοιπόν αυτό το κτίριο, με άμμο φερμένη απο την παραλία μαζί με τα κοχύλια της και την αρμύρα της, και με ελπίδες κι όνειρα και εύστοχες οικοδομικές παρατηρήσεις. Για τα θεμέλια του μή με ρωτάτε. Δέν ξέρω πού βασίστηκε, εκτός απο τις ελπίδες και τα όνειρα της οικογένειας που θα το ζούσε και θα το δούλευε.

Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Καφενείον «Το Ηνίον»


 

Ενας νεος εχων σφριγος διατηρουσε τα ηνια,

πολλαπλών καταστηματων που ησχολούντο με πορνεια
Λιπανθέντων των χρημάτων και γλιστρόντων προς αυτην,
ειχε η αστυνομια προς τον οίκον ανοχήν
Διαφημίζετο διαθέτον νεες με βρωμικα μυαλα,
με σεντονια δωματιων παρα ταυτα καθαρα
Ολες κι ως επι το πλείστον ειχον στηθη φουσκωμενα,
τα λεπτα των καταλογων ητο δικαιολογημενα
Σφριγηλών των οπισθίων ειχον και αυτα σφικτα, και εντος των σαλονίων πλείστα ηθη χαλαρα

Κυριακή 13 Μαΐου 2018

Why The Citroën DS Is Still The Ultimate Luxury Car

 


One of my very first memories in life (I think I was about two years old, but things are expectedly a bit hazy back then) is me being accidentally locked inside a lime-green early-’50s Opel that was abandoned near a playground where me and my older brother used to play. Somehow I’d escaped everyone’s attention and found my way to the back seat, closing the door behind me. Everything looked powder-beige in there, coated as it was with ages of accumulated dust, but I vividly remember not being scared of enclosing myself in a confined space, simply because everything looked so damn beautiful in this particular one. I was having a blast. Mesmerized by that interior scenery, I didn’t notice my dad was desperately trying to open the door and get me out, alas, in vain. The sound of breaking glass rippled my perfect moment, and then a set of hands pulled me out of it entirely. That was it. I was in love.

Finding my own car was only the tip of a Citroën-shaped iceberg of an effort to make my dream come true, and it took quite some time to get there. I spent about four months looking at ads and traveling all over Greece to find the perfect project, chasing promised pots of gold at the end of many rainbows that turned out to be tricks of the light. Most of the sellers seemed to have their own interpretation of reality, or at least a different definition of the phrase “Needs nothing.”

My attempts to find a proper DS led to a bunch of fools and their supposed gold. When I grew tired of trusting these enthusiastic descriptions, I realized that if I wanted different kind of fish, I had to try a different pond. I gave up on the shady internet adds and posted a message about my interest in purchasing a DS on a Greek Citroën fan forum. Eventually, someone told me  about a car sitting in a garage that was worth checking out, about 300 miles away from my city. Given my previous experience with “zombie” cars (not quite dead, and certainly not in good health), I called a friend who lived near the garage and gave him instructions on what to check for me. When he finished his autopsy, he called me with a clear message: “Pack your bags.”

I packed them, saw the car, bought it, and became the owner of a 1974 Citroën D Spécial. One doesn’t really need an argument to back up the decision to buy a well-maintained DS, but I can’t help mentioning the sublime ride quality they offer, with that out-of-this-world ultra soft suspension that gives it the famous magic carpet moniker, or its stunning looks, or the acres of space inside—especially in the back—or the soufflé-soft seats. It’s made to carry passengers in stylish comfort, and as I use it for job (I am a chauffeur), it’s really the perfect car for me.

Better yet, I am only its second owner, the first being a lawyer who kept it in his garage throughout its life, lovingly caring for it as if it had a soul (which of course, it does). When he passed away a couple of years ago, his son decided to sell it, and I turned up to pick up where his father left off. The D Spécial was a replacement for the more entry-level ID version of the DS, and mine has been upgraded to Pallas spec (the luxury trim level of the DS) to meet the requirements of my job, with a few gadgets added to meet the needs of modern passengers. But since modern tech never looks at home in a vintage car, I had to convert the added amenities to a period-correct appearance—function and form, as they say.

My clients seem to agree with my sentiments toward the car, and really, what’s not to love about a well-sorted DS? I have been infatuated by its looks ever since I can remember, and when I started reading about the amazingly complex way it was engineered, I knew that there was nothing like it out there. I never grow tired of mentioning how soft the suspension is (can you tell?); the hydro-pneumatic system simply turns roads into liquid. It’s also the first time in my life that I want to sit on the back seat all the time, instead of driving it, despite the fact that driving a DS is so… (I take a pause here, trying to find what type of “so” it is, but I am unable to find the right words). Unique is an apt description, but it still seems to fall short.

Regardless of the capacious rear seats that almost require shouting to communicate between passenger and driver, I find great pleasure as its pilot with that gorgeous single-spoke steering wheel in my hand, the epitome of Citroën’s love for doing everything in their own delightfully unorthodox way. A piece of art that makes a happy hizz sound every time it’s back in its straight position (it carries the hydraulic pump’s sound from deep within the engine bay since it’s just a hollow tube), it commands not only the front wheels but also the swiveling headlights that illuminate the way on winding roads, giving the car a majestic feeling when operated in the dark—”Trust me, I know where we’re going,” it whispers.

Flick a little white-knobbed lever, and the body will rise or sink, depending on the road conditions or your mood. Needles to say, I am always tempted to play with it when I park, enjoying the dropped jaws of onlookers. Getting to know the car when I first took possession of it, I was amazed by the feeling little details it has. For instance, a simple flick of the finger honks the horn, and with a little bit more pressure on the pencil-shaped lever, the air horn blasts with a smile from the lights. Who needs that, really? But it’s there, honoring the fact that beauty in life lies in things you don’t really require. Jaeger instruments and Marchal headlamps? Feast your eyes as if you are window shopping on Oxford Street’s finest storefronts, all the while listening to the tic-tic (not tic-toc) of the clock centered on the dash.

You can really hear it, not because the device itself is loud, but because the rest of the car is just that quiet. The absence of rough noises that accompany so many older cars makes the Citroën feel very modern in its own way, swaddled as you are in silence and softness—it is exceeding gentle on its passengers. You do hear something besides the clock though, and to me it’s a seriously addictive sound: the clicking of the pump, properly ticking every 30 seconds or so, as it keeps the car afloat on its novel suspension.

Should I shut up now? Are you falling in love with it like I did so many years ago? Well I haven’t said anything about its looks yet! Bertoni was something of an aesthetic, and it’s hard to find fault in his creation, though it’s easy to pick a favorite: mine is the C-pillar and the roof-mounted indicator, so beautiful that its almost sad that it’s hidden from view you when you’re inside the cabin. And then there’s the roof, viewed from the interior as a cathedral dome, and looking like a tucked french beret from outside. It’s funny, I am drooling over it as if I don’t own one, but I do. Go figure.

The thing with DSes in Greece is simple: you don’t see them. Most of the owners only use them for a Sunday drive, if anything, and not many of the rest are roadworthy. The few that are, have the chance to feel the tarmac only every now and then. So one might say that owning a DS here is an exclusive, expensive sport, only for a handful of a lucky few dedicated to this striking machine. My car is different than these. It’s open to the public, as it is my job to offer it as such. Not to be driven, of course, as I am the only one with that privilege, but to be enjoyed in the way it was designed to be: as a passenger. So it’s not so much about where I love to drive it in particular, it’s more about the fact that it is oh so rewarding to see people’s reactions when they have a ride in it. And this is what I enjoy the most: sharing the delights of the DS.

Despite the fact that it has been my dream car ever since I was a child, it had always remained a very distant dream that would most probably never come true for me. They say that the only difference between men and boys, is the price of their toys…But life sometimes has a funny way of making dreams come true if you stick with them long enough, and my boyhood dream was all about owning a DS at some point, as well as spending my summers in the beautiful seaside village where my grandparents own a restaurant. Everyone in the family loved that place, and the truth is that I have the best childhood memories because of it. But all good things come to an end, so when my grandad and grandma grew too old to be able to operate it any longer, my family closed and eventually sold it, a few years after my grandfather passed away. It seems that my grandmother had a dream for me though: she wanted me to be able to start my own business one day, doing something that I loved, like she and my grandfather had. So I came to discover that when she passed away, she’d ensured that some of the money from the sale of my childhood paradise was passed on to me, under the condition that I used it to do exactly what she knew I always wanted to. Enter the DS.



Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

Ή Φάρμα Των Ζώων




Ήτανε μια κοκομπάγια,
που την πήραν κάτι σκάγια.
Ξώφαλτσα μονάχα όμως,
της πληγώθηκε ο ώμος.

Πήρε τρομερή λαχταρα,
κόντεψε να φάει παπάρα.
Και της ηρθε με τη μία, 
νέα κοσμοθεωρία.

Σκέφτηκε να ξεκινήσει,
την ζωη να εκτιμήσει.
Βρήκε κι απο που ν' αρχίσει:
το στομάχι να γεμίσει.


Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Μεταξύ Ορόφων

Στην πολυκατοικία όπου μεγάλωσα είχαμε κι ένα ασανσέρ. Είχαμε δηλαδή πολλά πράγματα, αλλα είχαμε πρωτίστως και ασανσέρ. Όχι απο κείνα τα εξαντρίκ, με τις αυτόματες πόρτες και τα γυαλιστερά ίνοξ, με τα πλακάκια στο πάτωμα και τα προβολάκια στο ταβάνι, και τα κουμπιά τα αυτόματα που σε κάνουν να νομίζεις πως κάθονται και σκέφτονται που θες να πάς όσο κρατάει ο χρόνος που πάτησες το κουμπί μέχρι που ακούγεται το κλούκ και ξεκινάνε. Το δικό μας ασανσέρ δέ σκεφτόταν. Το δικό μας ασανσέρ τα είχε σκεφτεί όλα απο πρίν. Απλά, αποφάσιζε.

Ήταν ένα πολύ αποφασιστικό ασανσέρ. Με το που πατούσες το κουμπί, ακουγόταν ένας ήχος σαν σφυρί σε έδρα δημοπρασίας, απο κάπου ψηλά και βαθιά,  και ο όροφος που κέρδιζε ήταν πιά ο προορισμός σου. Μύριζε ξύλο που έχει ποτίσει γράσσο, ή γράσσο που έχει ποτίσει ξύλο, και ήταν εντυπωσιακά αθόρυβο για την ηλικία του, αν εξαιρέσουμε την στιγμή που ξεκινούσε. Έμοιαζε με το σκρίνιο της κυρίας Μέλπως που έμενε στον τελευταίο όροφο, όλο τζαμάκια και σκαλισμένα ξύλα, κι είχε περισσότερη πλάκα γιατί στο σκρίνιο της κυρίας Μέλπως δέν είχα μπεί ποτέ, ενώ στο ασανσέρ μπορούσα να μπαίνω όποτε ήθελα. Κι όχι μόνο να μπαίνω, αλλά να με πηγαίνει και βόλτες πάνω κάτω.

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

Any Given Sunday



Έκλεισα την πόρτα του διαμερίσματός μου και βγήκα στον αεροδιάδρομο απογείωσης της πολυκατοικίας με προορισμό την πιο κοντινή έξοδο, ενώ μες στο παραλήρημα έβλεπα ανύπαρκτες αεροσυνοδούς με πορτοκαλί σωσίβια και μάσκες στο πρόσωπο να κουνάν πέρα δώθε τα χέρια τους δείχνοντας προς την σκάλα. Στόχος μου ένας και μοναδικός, να κατευνάσω τους άνεμους που από ώρα έπνεαν στο στομάχι μου, αποτέλεσμα εν μέρει της λαιμαργίας μου και εν μέρει της καλής μου ανατροφής, μετά από ένα βασανιστικό τελετουργικό στο οποίο συμμετείχα εγώ, ένα κουτάλι του γλυκού και μία μερίδα κρέμ καραμελέ. Ειλικρινά δεν μπόρεσα ακόμα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να κατασκευαστεί ένα τέτοια γαστριμαργικό τερατούργημα από μία συνταγή που αποτελείται από τα θεμελιώδη υλικά της Βεφαλεξιαδολογικης τέχνης, δηλαδή γάλα, αυγά, ζάχαρη και βανίλια.

Ε, πού να φανταστώ, όταν μου πρότεινε το αμόρε μου να φτιάξει κρέμ καραμελέ ότι θα βίωνα μία τέτοια τραυματική εμπειρία; Κυριακή είναι, μου είπε, έχω χρόνο να σου φτιάξω κάτι να σε γλυκάνω. Λες και τις άλλες μέρες πνιγόταν στις δουλειές και τα μαθήματα.

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014

Apartment Trophy



Όταν το σαζμάν της ζωής μας αλλάζει ταχύτητα, καμιά φορά το χέρι που μετακινεί τον λεβιέ λέγεται Σεπτέμβριος. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όλα αλλάζουν αυτόν τον μήνα. Η διάθεσή μας, η όρεξή μας, το ντύσιμό μας, η καθημερινότητά μας, οι σκέψεις μας, και για τους τυχερούς, το μέρος όπου ζούν. Για τους νεοπερασμένους φοιτητές, για παράδειγμα, ο καταλύτης της ανάγκης για μετακόμιση είναι η μαγική λέξη «πέρασα». Το συναίσθημα που προκαλείται από αυτό το γεγονός δεν περιγράφεται με λόγια στους αμύητους. Κάτι τέτοιο ένοιωθε και ο Braveheart την ώρα που φώναζε “Freedom!”, και ας του ξεσκιζαν τα @@ με δοκράνι.

Από την στιγμή που διαβάζουμε το όνομα μας στο μαγικό χαρτί (το σημείο του τελος πάντων που δεν είναι ξεσκισμένο από αυτούς που θα χρειαστεί να ξαναδοκιμάσουν του χρόνου) μέχρι την στιγμή που θα καθίσουμε στο παράθυρο του καινούριου μας φοιτητόσπιτου να απολαύσουμε την θέα (δηλαδη να σκανάρουμε την απέναντι πολυκατοικία) ανάβοντας ναργιλέ και πίνοντας αψέντι, ή απολαμβάνοντας ένα πούρο πίνοντας μπράντυ σε γυάλα για χρυσόψαρα, ή κάνοντας οτιδήποτε μεταξύ αυτών, ο δρόμος δεν είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα, μερικές φορές είναι και με γαϊδουράγκαθα. Χρειάζεται αρκετή υπομονή, επιμονή και προσπάθεια. Έναν τέτοιο δρόμο περπάτησε και  ο Νίκος Ψαχνοσπιτίδης,  ντοκουμέντα για την ιστορία του οποίου βρέθηκαν σε σπάνια χειρόγραφα  στις τελευταίες ανασκαφές που έγιναν στα υπόγεια της Φιλοσοφικής.

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Ένα Βράδυ Που 'Βρεχε



Εννιά η ώρα. Άνοιξα διστακτικά το ένα μάτι και περιεργάστηκα το χώρο. Το άλλο ζήλεψε και άνοιξε κι εκείνο, και μαζί κοίταξαν γύρω γύρω προσπαθώντας να βοηθήσουν τον αγουροξυπνημένο εγκέφαλο να θυμηθεί πού βρίσκεται το σώμα, και γιατί ξύπνησε σ αυτό το άγνωστο και σκοτεινό δωμάτιο. Καθώς άρχισα να επικοινωνώ με τον αφαλό μου, ένοιωσα μια ακατάσχετη φαγούρα στα χέρια και τα πόδια, και σκέφτηκα πως σήμερα ήμουν τυχερός. Χθες την ώρα που κοιμόμουν με είχαν τσιμπήσει σαράντα χιλιάδες κουνούπια, αλλά σήμερα μόνο είκοσι. Στο λιγοστό φως που ερχόταν απ’ έξω μπόρεσα να διακρίνω μερικές χαρτόκουτες στοιβαγμένες από δω κι από κει, με τα ανοιχτά τους καπάκια να χάσκουν περιμένοντας κάποιος να τις αδειάσει. Αλλά μάταια. Ένας μήνας είναι που μένω σ αυτό το διαμέρισμα και ακόμα δεν αξιώθηκα να τακτοποιήσω τα πράγματα μου, να τα βάλω σε… ένας μήνας; Φτού, πρέπει να δώσω το νοίκι. 

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2014

Δημόσιες (Σ)Χέσεις



Υπάρχει ένα μέρος, στο οποίο πολλοί θα ήθελαν να μπουν για πολύ καιρό, αλλά κανένας δεν θέλει να βρίσκεται εκεί για μικρό χρονικό διάστημα. Η μυστηριώδης αυτή αντίφαση, κόντρα στους νόμους της κοινής λογικής, έχει ένα σημείο αναφοράς: ένα γραφείο ή ένα γκισέ, αναλόγως περίπτωσης. Αυτό που κάνει την διαφορά είναι το που βρίσκεται κανείς. Από πίσω, ή από μπρος; Αυτή είναι συνήθως και η ερώτηση που προκύπτει, θέλοντας και μη, όταν ο παρατηρητής επισκέπτεται μια δημόσια υπηρεσία.


Το από που είναι καλύτερα, είναι ένα θέμα για το οποίο οι απόψεις διίστανται. Πιο γνωστή περίπτωση στον επιστημονικό κόσμο, είναι αυτή των ανθρώπων που βρίσκονται από μπροστά. Έτσι και αλλιώς, η πρώτη επαφή με μια δημόσια υπηρεσία, σε αφήνει με την απορία σχετικά με το τι πλάσμα μπορεί να κρύβεται πίσω από το γραφείο που έχεις βάλει στο μάτι. Το μόνο που βλέπεις είναι η μακριά ουρά του, και δεν νομίζω να υπάρχει κανένα κεφάλαιο της βιολογίας που να μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα για το είδος, την συμπεριφορά ή τις διατροφικές συνήθειες κάποιου ερπετού, μόνο και μόνο από την μελέτη μιας ουράς.

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014

Τέρατα Και Μνημεία



Μνημεία υπάρχουν παντού. Μικρά ή μεγάλα, φανταχτερά ή απλά, παλιά ή νεότερα, εθνικά με κάποια σημασία ή απλά έργα τέχνης. Απλά; ίσως όχι και τόσο. Το κοινό στοιχείο που μοιράζονται όλα μεταξύ τους, είναι ο συμβολισμός που κρύβεται ή προσπαθεί να γίνει φανερός πίσω από το σχήμα, το χρώμα ή το κείμενο που μερικές φορές τα συνοδεύει.

Η αξία τους μπορεί να είναι πολιτιστική, ιστορική, ή απλά αισθητική, ή και ένα μείγμα όλων αυτών μαζί. Το αν περνάει απαρατήρητο ένα μνημείο ή όχι, έχει να κάνει με την αναλογία των χαρακτηριστικών του, και από το πόσο τελικά το ίδιο το μνημείο αλλά και το νόημά του, γίνεται αντιληπτό από τους διαβάτες.